Kiedy się obudziła, było już jasno, a czekolada pod nią stopiła się. Wyrzuciła wszystkie batoniki - ten, za który zapłaciła i cztery skradzione. Chłopiec na jej krzesełku patrzył, nie pojmując, jak to możliwe, że słodycze znikają w koszu na śmieci. Sprzedawca mrugnął do niej, kiedy mijała jego stoisko.
- Fajna czapka - powiedziała.
W czasie kontroli przy bramce zwróciła się do niej stewardesa.
- Rosa Black? - Kobieta miała mocny makijaż i była w typie tych stewardes, które w sytuacji awaryjnego lądowania pierwsze udają się w bezpieczne miejsce, by spryskać się dezodorantem.
Rosa skinęła głową.
- Właśnie to jest tam napisane, prawda?
Stewardesa spojrzała na bilet, postukała w klawiaturę komputera i popatrzyła na Rosę, marszcząc czoło.
- To nie ja- powiedziała Rosa.
Zmarszczki na czole kobiety pogłębiły się.
- Granaty w mojej walizce. Ktoś musiał mi je podrzucić.
- To nie jest śmieszne.
Rosa obojętnie wzruszyła ramionami.
- Wywoływaliśmy panią przez głośniki.
- Spałam.
Stewardesa sprawiała wrażenie, jakby się zastanawiała, czy Rosa nie jest pod wpływem narkotyków. Za nią w kolejce ryczało dziecko. Ktoś mamrotał coś z niecierpliwością. Druga stewardesa przepuściła pozostałych pasażerów obok Rosy. Wszyscy gapili się na nią, jakby przyłapano ją na próbie porwania samolotu.
- Więc? - zapytała Rosa.
- Pani walizka...
- Przecież powiedziałam.
- ... została przypadkowo uszkodzona podczas transportu. Poważnie uszkodzona.
Rosa zmrużyła oczy.
- Czy mogę w związku z tym zaskarżyć pani firmę?
- Nie. Takie są warunki transakcji handlowej.
- Więc dolecę na Sycylię bez czystych rzeczy? - I bez muzyki. Tylko My Death.
- Przewodnik wyraża ubolewanie z powodu komplikacji...
Wyglądasz właśnie, jakbyś ubolewała.
- ... i oczywiście dostarczy pani bagaż.
- Miałam tam obłędnie drogie ciuchy. - Przyciągnęła dłońmi po starej spódniczce swojej siostry, którą nosiła od dwóch lat.
Stewardesa wykrzywiła usta, jej broda zmarszczyła się. Wyglądała jak pestka wiśni.
- Mamy ekspertów, którzy mogą to ustalić. - I niemal z rozkoszą dodała: - Na podstawie tego, co z nich zostało.
Podała Rosie formularz.
- Proszę zadzwonić pod ten numer telefonu. Tam udzielą pani dalszych informacji. W dole formularza może pani podać szczegóły dotyczące zawartości walizki.
- Czy mogę już wejść do samolotu?
- Oczywiście.
Kiedy kobieta podawała jej kartę pokładową, palce Rosy musnęły jej nadgarstek.
Na dole, w autobusie, wciśnięta pomiędzy innych pasażerów, otworzyła dłoń. Leżała na niej złota bransoletka. Wsunęła ją stojącej obok Japonce do kieszeni kurtki i włożyła do uszu słuchawki.
***
Od trzech kwadransów byli w powietrzu, kiedy mężczyzna siedzący obok niej nacisnął guzik wzywający personel pokładowy. ''Co za niespodzianka'' - pomyślała Rosa, kiedy w przejściu ukazała sie stewardesa z bramki na lotnisku.
- Panienka nie chce podnieść żaluzji na oknie, a ja chciałbym zobaczyć chmury- powiedział.
- A przy okazji nachylić się nade mną i wgapić się w mój dekolt - zauważyła Rosa.
- To śmieszne! - odparł mężczyzna, nie patrząc Rosie w twarz.
Pełne powątpiewania spojrzenie stewardesy prześlizgnęło się po czarnej bluzce dziewczyny.
- Dopiero będzie śmiesznie - powiedziała Rosa uspokajająco - Bez obaw.
- Przecież ja chciałbym zobaczyć tylko chmury - powtórzył mężczyzna.
- Moje miejsce przy oknie, więc i moja żaluzja.
- Co za bzdura. Przecież okno nie należy do pani miejsca.
- A chmury do pana programu rozrywkowego.
Mężczyzna już zamierzał sie najeżyć, ale stewardesa uśmiechnęła się z wdziękiem sklepowego manekina.
- Dwa rzędy z przodu jest wolne miejsce przy oknie. Mogę je panu zaproponować. Za kilka minut przyniosę panu kieliszek szampana. Proszę nam wybaczyć te niedogodności.
Mężczyzna szarpnięciem odpiął swój pas i cicho przeklinając, podążył przejściem między fotelami.
- My, kobiety, musimy trzymać się razem - powiedziała Rosa.
Stewardesa obejrzała się, osunęła na wolne miejsce i ściszyła głos.
- Posłuchaj, dziecko. Znam się na takich jak ty... Oddaj mi moją bransoletkę.
- Jaką bransoletkę?
- Tę, którą mi ukradłaś. Kobieta w ostatnim rzędzie cię zauważyła.
Rosa podniosła się i spojrzała przez ramię.
- Jeśli ta kobieta oskarżyłaby pani córkę o kradzież jakichś bzdetów, uwierzyłaby pani?
- Nawet nie próbuj...
- Więc dlaczego robi to mnie?
Stewardesa rzuciła jej wściekłe spojrzenie, milczała przez chwilę, a potem wstała.
- Powiem o tym kapitanowi. Po wylądowaniu będą na ciebie czekać.
Rosa chciała jej odpowiedzieć, ale głos z przedniego rzędu był szybszy:
- To mało prawdopodobne.
Rosa i stewardesy jednocześnie spojrzały w tym kierunku. Chłopak w wieku Rosy patrzył na nie z powagą zza oparcia.
- Widziałem bransoletkę leżącą przy bramce na lotnisku. Na podłodze, tam, gdzie pani stała.
Rosa uśmiechnęła się do stewardesy.
- Przecież mówiłam.
- Dajcie spokój, przecież to...
- Słowo przeciwko słowu. - potarł sobie grzbiet nosa. - A jeśli chodzi o policję, to wcale nie jest takie łatwe. Kapitan to pani wytłumaczy. Poza tym ten dżentelmen w rzędzie przede mną czeka na szampana.
Stewardesa niczym ryba otwierała i zamykała usta, po czym w jednej chwili zerwała się z fotela i odeszła.
Chłopak jakby w tym momencie zapomniał o jej istnieniu i z ciekawością przyglądał się Rosie. W jego wzroku było wyczekiwanie.
- Dlaczego wtykasz swój pieprzony nos w nie swoje sprawy? - zagadnęła go przyjaźnie.
_____________________________
Jak myślicie kim może być chłopak w samolocie? Kto pomógł Rosie? Odpowiedź znajdziecie w trzecim rozdziale, który pojawi się już niebawem. Miłego czytania!
Jak myślicie kim może być chłopak w samolocie? Kto pomógł Rosie? Odpowiedź znajdziecie w trzecim rozdziale, który pojawi się już niebawem. Miłego czytania!