poniedziałek, 22 września 2014

Liebster Award.

Zostałam nominowana do Libster Award przez Emilka Tomlinsonowa, z czego bardzo się cieszę.
To moje pierwsze Libster Award, więc postaram się jakoś na pytania odpowiedzieć..
Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego bloggera w ramach uznania za "dobrze  wykonaną robotę". Należy odpowiedzieć na 11 pytań osoby, która cię nominowała, następnie ty nominujesz 11 osób ( informujesz je o tym), a potem dodajesz swoje 11 pytań ( wszystko na swoim blogu).
Uwaga: Nie możesz nominować bloga, który cię nominował !

Pytania:
1. Jaki masz kolor włosów?
-Jestem szatynką, jednak planuję się przefarbować.
2. Jakiej muzyki słuchasz?
-Głównie takiej jaka wpadnie w ucho.
3. Do której klasy teraz chodzisz?
-To chyba już zostawię w tajemnicy.
4. Z jakiego województwa jesteś?
-Małopolska, cudowne województwo.
5. Ulubiona piosenka?
- Chyba Sam Smith Stay with me. 
6. Masz jakiś cytat który Cie opisuje?
- Niestety, nic mi nie przychodzi do głowy.
7. Ulubiony aktor?
- Oj, dużo by wymieniać. Ale na pewno Robert Pattinson.
8. Ulubiona aktorka?
- Kristen Stewart. (Tak wiem, że wymieniam ze Zmierzchu, ale jednak te osoby najbardziej przypadły mi do gustu i podziwiam ich za to jak odegrali tą role)
9. Jakiego gatunku muzyki słuchacie?
-Różne.
10. Czy tolerujesz homoseksualistów?
-Nie mam nic do nich, każdy ma prawo być sobą.
11. Masz rodzeństwo?
-Oj tak, niestety.
Kogo by tu nominować.. ;c
cold-fanfiction.blogspot.com 
let-me-kiss-you.blogspot.com
we-say-yolo.blogspot.com
babyilovedyoufirst.blogspot.com
onedirection-lovestory.blogspot.com
szanuj-to-co-masz-bo-to-stracisz.blogspot.com
1dblogdlakazdego2.blogspot.com
marzeniaopowiadania1d.blogspot.com
the-chance-for-love.blogspot.com
im-yours-and-you-mine.blogspot.com
hazzaniallerlove.blogspot.com

Pytania dla was:
1. Jak masz na imię?
2. Czym się interesujesz?
3. Jakie masz zalety?
4. Jaki kolor lubisz?
5. Masz zwierzątko?
6. Masz rodzeństwo?
7. Gdzie chciałabyś najbardziej pojechać?
8. Za co kochasz 1d?
9. Byłaś na ich koncercie?
10. Czego najbardziej żałujesz w życiu?
11. Chciałabyś umieć cofać czas?

_____________________________________
Co do kolejnego rozdziału, dodam niebawem. 
Z góry przepraszam, że tyle mnie nie było..
Ale chyba rozumiecie, szkoła, nauka i jeszcze te wakacje...


poniedziałek, 15 września 2014

Rozdział 4.

Podczas lądowania w Londynie przez szparę pomiędzy siedzeniami podpatrywała, jak na grzbiecie jego dłoni wybijają żyły i ścięgna. Palce chłopaka mocno zaciskały się na podłokietniku. Miał wąskie, opalone dłonie z wypielęgnowanymi paznokciami.
Z drugiej strony jego siedzenia, spod ściany samolotu wyglądał rąbek skórzanej kurtki.
Rosa musiała się wysilć, by zajrzeć do wnętrza bocznej kieszeni.
Kilka chwil później trzymała w dłoniach jego paszport.  Louis Tomlinson. Urodzony dwudziestego czwartego grudnia w Doncaster. O rok starszy od niej. Dziwny adres, brak nazwy ulicy i numeru domu. Nie znała nazwy miejscowości, ale to nic nie znaczyło.
Louis Tomlinson.
Zirytowała się, że tak bezceremonialnie ją spławił. Sprawy rodzinne. Ona też je miała, i to całkiem skomplikowane.
Zamiast włożyć mu paszport ponownie do kieszeni, rzuciła go niedbale na puste siedzenie, kiedy wysiadała z samolotu. Personel pokładowy zdecyduje, czy mu go oddać. To nie jej problem.
Skojarzenia stewardesy paliły Rosę w plecy, kiedy wychodziła z samolotu. Nie obejrzała się.
W myślach zadała sobie pytanie, czy Emma choć raz w życiu będzie punktualna.
                                                 ***
Drzwi ze szkła rozsunęły się i odsłoniły widok na oczekujących. Za taśmą stały całe pokolenia rodzin, włącznie z pomarszczonymi babciami w czarnych strojach. "Ja za osiemdziesiąt lat" - pomyślała ponuro Rosa. Małe, drące gardła bachory z balonami. Wylaszczone młode kobiety, czekające na swoich mężów i kochanków. Rodzice, którzy nie mogli się doczekać corocznej wizyty swoich dorosłych dzieci. Ubrani w garnitury ludzie w okularach przeciwsłonecznych z nazwiskami wypisanymi odręcznie na kawałkach kartonu.
Nigdzie nie było Emmy.
Rosa weszła pierwsza do hali przylotów. Zapytała raz jeszcze o to, co tamci zrobili z jej walizką. Zauważyła, że zgubiła karteczkę z numerem serwisu. Szkoda, bo nudząc się podczas lotu, stworzyła całkiem finezyjną liste ubrań.
Na zewnątrz poczuła gorąco, choć był początek września. Teren w pobliżu wyjścia był osłonięty betonowym dachem, na skraju chodnika zaparkowały taksówki. Po drugiej stonie ulicy znajdował się niski parking piętrowy.
Także tutaj ani śladu Emmy.
Jej siostra była sześć lat starsza od niej, miesiąc temu skończyła dwadzieścia trzy lata.
Przed dwoma laty przyleciała tutaj ze Stanów. Emma miała dziesięć lat, kiedy zmarł ich ojciec Davide, a matka, wywiozła je do USA.  W przeciwieństwie do Rosy, Emma zachowała wiele wspomnień. Pamiętała starą posiadłość rodzinną, pamiętała ciotkę Florindę, siostrę ojca i obecną głowę rodziny.
Dla Rosy ciotka była tylko niewyraźną plamą w pamięci, jeszcze mniej realną niż ojciec, a i z nim wiązała wyłącznie odczucia, żadnych konkretnych obrazów.
Obok niej przetaczały się strumienie ludzi wychodzących z lotniska i wchodzących tam. Trzymana obiema rękami torba zwisała na wysokości kolan. Szukała w sobie poczucia, że wróciła do domu.
Nic.
Obcość nie była dla niej niczym nowym, dobrze się na niej znała. Dziwiła się tylko, że zupełnie nic nie czuje.
Po lewek stronie, za rzędem taksówek zaparkował jeep, w którym nudziło się kilku chłopakom.  Jeden z młodych mężczyzn zauważył ją, jak stoi samotnie w słońcu, i szturchnął innego. Obaj wyszczerzyli zęby.
- Bez obaw - znany głos odezwał się za jej plecami.
Louis Tomlinson stanął obok niej na chodniku przed halą lotniska, trzymając rączkę czarnej walizki na kółkach. Najwyraźniej odzyskał swój paszport, w przeciwnym razie nie przeszedłby tak szybko przez kontrolę przylotów.
- Louis - powiedział i wyciągnął w jej stronę rękę.
Jego palce nie były już tak pokurczone jak przy lądowaniu.
Giętkie i silne.
- Rosa.
- Ktoś cię odbiera?
- Moja siostra jeśli nie zapomniała.
- Możemy cię zabrać.
- My?
Wskazał na czarną limuzynę, która w tym samym momencie zatrzymała się przed wejściem na lotnisko. Rosa zdążyła jeszcze zauważyć, jak pod podwoziem samochodu znika wymalowany na asfalcie znak zakazu parkowania. Nikt nie zwrócił na to uwagi. Mężczyźni w jeepie żuli gumę i rzucali ciekawskie spojrzenia na lśniącą karoserię. Najpierw samochody, potem dziewczynki. Bardzo jej się to podobało.
- No i? - zapytał Louis.
- Emma powinna być tutaj w każdej chwili.
Cofnęła się o krok, bo bliskość budziła jej niepokój. Dziwnym trafem on w tym samym momencie wykonał podobny ruch, więc powstała między nimi odległość prawie dwóch metrów.
Drzwi limuzyny otworzyły się. Wszystkie szyby samochodu były lustrzane. Kierowca, który z niego wysiadł, wyglądał zadziwiająco młodo. Czarne włosy w nieładzie, nie mógł mieć osiemnaście lat. Czarna koszula puszczona luźno nad paskiem spodni. Czarne dżinsy. Brązowe oczy, które rzuciły spojrzenie w ich stronę i w jednej chwili zwróciły się gdzie indziej.
Podszedł, uścisnął dłoń Louisa i chciał chwycić jego walizkę.
- Adam - powiedział Louis. - To Rosa Black... Roso, to Adam.
Na dźwięk swojego imienia chłopak uniósł brew, wyciągnął rękę w nerwowym geście i natychmiast ją cofnął, kiedy od razu jej nie chwyciła.
- Cześć - powiedział zwięźle i włożył walizkę Louisa do bagażnika samochodu.
Zdziwiona lustrowała go badawczym spojrzeniem, choć nie uznała go za niesympatycznego. Potem jednak, jej uwagę na nowo przykuł Louis.
- Nie miej mu tego za złe - powiedział.
- Nie ma sprawy.
- Wysadzimy cię przed domem twojej ciotki, jeśli chcesz.
Stanęła w miejscu, wyciągnęła szyję i rozejrzała się, daremnie poszukując Emmę.
________________
Jak podoba się kolejny rozdział? Czy Rosa pojedzie z Louisem?
~ Alex

poniedziałek, 14 lipca 2014

Rozdział 3.

Wyglądał dobrze, bez dwóch zdań.
Rachunek prawdopodobieństwa podpowiadał coś przeciwnego - jeśli ktoś przychodzi komuś z pomocą, nigdy nie wygląda dobrze. Typ norweskiej gwiazdy pop wykluczony. Trudno nawet o pokrytym trądzikiem rozgrywającego ze szkolnej drużyny futbolowej. Po prostu jakiś facet z przetłuszczonymi włosami i fatalnym zapachem ust.
A ten był inny.
Rosa lustrowała go wzrokiem przez dwie, trzy sekundy, a potem wstała.
- Moment.
Ruszyła w stronę ostatniego rzędu. Kobieta z diamentowymi kolczykami spojrzała nad nią znad kolorowej prasy.
- Jakiś samolot roztrzaska się przy lądowaniu - powiedziała Rosa cukierkowo słodkim głosem - szanse, że pasażerowie z tylnej części samolotu spłoną żywcem, wynoszą dziewięćdziesiąt dwa do ośmiu.
- Nie wiem, co pani...
- My, siedzący z przodu, prawdopodobnie przeżyjemy. Przede wszystkim ci źli. Życie jest niesprawiedliwe, a śmierć to prawdziwa dziwka. Mimo to życzę pani miłego lotu.
 Zanim kobieta była wstanie cokolwiek odpowiedzieć, Rosa ruszyła z powrotem na swoje miejsce.
Chłopak oparł podbródek na dłoniach i obserwował ją, kiedy siadała.
- Co jej powiedziałaś?
- Że wkrótce lądujemy.
Jego oczy były nieprawdopodobnie niebieskie. Gdyby o tym wspomniał, zignorowałaby go. Tak jakby wcale go tam nie było. To o wiele zbyt nudne.
- Przykro mi z powodu twojej walizki - powiedział ale w jego głosie nie brzmiało głębokie współczucie. - Wszystko słyszałem, stałem za tobą w kolejce.
- To ty ją zniszczyłeś?
- Nic mi o tym nie wiadomo.
- Więc nie musisz mi z tego powodu współczuć.
Nie dał jej wyboru - musiała go ocenić. Nikt jak dotąd nie wynalazł żaluzji pomiędzy rzędami samolotowych foteli. A on nie sprawiał wrażenia, jakby chciał się odwrócić i usiąść.
 Przypomniała sobie teraz, że widziała go już na lotnisku w Nowym Jorku. Może wakacje krewnych? Albo powrót z semestru za granicą? W końcu nie był dużo starszy od niej, nie mógł jeszcze studiować. A może było na odwrót chodził do college'u w Stanach i odwiedzał swoją rodzinę w Londynie?
 Jego twarz wydawała jej się znajoma, chociaż nie mogła ustalić, czy widziała ją już wcześniej, przed wyjazdem. Wąski, prosty nos, grube, brązowe brwi. Ślad cynizmu w oczach i kąciku ust. Jego cera miała lekko złotawy odcień, zupełnie inny niż Rosy. Ona nigdy się nie opalała.
Irlandzko-amerykańską karnację odziedziczyła po matce. Miała wielką nadzieję, że nic więcej.
 Jego ciemnobrązowe włosy wyglądały, jakby właśnie przygładził je dłońmi. Niesforne kosmyki okalały twarz, która teraz - kiedy w myślach cofnęła się o krok - nabrała nieco arystokratycznego wyrazu. Nie żeby znała arystokrację z innych źródeł niż z telewizji. Jednak słowo samo się z nim kojarzyło. Jeszcze odrobina symetrii, szczypta harmonii i perfekcji, a byłby niemal zbyt piękny, nawet gdyby jego rysy miały się zmienić w nadchodzących dwóch, trzech latach, stać się trochę surowsze, twardsze.
 - Przeszkadzam w lekturze? - Wskazał na zwiniętą gazetę, wciśniętą między oparcie a ścianę samolotu.
 Nawet nie znała jej tytułu. Po prostu przy wejściu na pokład wzięła jedno ze stosu czasopism, tylko dlatego, że tam leżało. Zwyczajny odruch.
- Nie - powiedziała, ale wyciągnęła gazetę i położyła sobie na kolanach.
- Ciekawa?
Rozbawiony połysk w jego spojrzeniu kazał jej podążyć za jego wzrokiem na okładkę magazynu. Poradnik dla mężczyzn. Dziewięć sposobów jak uczynić ją szczęśliwą - brzmiał tytuł głównego artykułu, widniejący pod zdjęciem pary przypominającej woskowe figury. I małym drukiem: Ona nigdy nie będzie miała dość.
 Rosa spojrzała na niego.
- Piszę dla nich artykuły. Wskazówki i refleksje z własnego doświadczenia. Ktoś to przecież musi robić.
- Mam cię zostawić w spokoju, tak?
- Powiedziałabym raczej: pilnuj swojej piaskownicy.
Jego spojrzenie zgasło. Odwrócił się i chciał usiąść.
- Hej - powiedziała.
Obejrzał się przez ramię.
- Dlaczego lecisz do Londynu?
- Sprawy rodzinne.
  I zniknął z jej pola widzenia. Słyszała, jak poprawia się w fotelu. Jego oparcie wybrowało lekko pod jej kolanem i powodowało delikatne łaskotanie w nogach. Dostała gęsiej skórki.
Otworzyła gazetę i zaczęła studiować dziesięć trików.
Nie poczuła się szczęśliwa.

środa, 4 czerwca 2014

Rozdział 2.


Kiedy się obudziła, było już jasno, a czekolada pod nią stopiła się. Wyrzuciła wszystkie batoniki - ten, za który zapłaciła i cztery skradzione. Chłopiec na jej krzesełku patrzył, nie pojmując, jak to możliwe, że słodycze znikają w koszu na śmieci. Sprzedawca mrugnął do niej, kiedy mijała jego stoisko.
- Fajna czapka - powiedziała.
 W czasie kontroli przy bramce zwróciła się do niej stewardesa.
- Rosa Black? - Kobieta miała mocny makijaż i była w typie tych stewardes, które w sytuacji awaryjnego lądowania pierwsze udają się w bezpieczne miejsce, by spryskać się dezodorantem.
 Rosa skinęła głową.
- Właśnie to jest tam napisane, prawda?
Stewardesa spojrzała na bilet, postukała w klawiaturę komputera i popatrzyła na Rosę, marszcząc czoło.
- To nie ja- powiedziała Rosa.
Zmarszczki na czole kobiety pogłębiły się.
- Granaty w mojej walizce. Ktoś musiał mi je podrzucić.
- To nie jest śmieszne.
Rosa obojętnie wzruszyła ramionami.
- Wywoływaliśmy panią przez głośniki.
- Spałam.
Stewardesa sprawiała wrażenie, jakby się zastanawiała, czy Rosa nie jest pod wpływem narkotyków. Za nią w kolejce ryczało dziecko. Ktoś mamrotał coś z niecierpliwością. Druga stewardesa przepuściła pozostałych pasażerów obok Rosy. Wszyscy gapili się na nią, jakby przyłapano ją na próbie porwania samolotu.
- Więc? - zapytała Rosa.
- Pani walizka...
- Przecież powiedziałam.
- ... została przypadkowo uszkodzona podczas transportu. Poważnie uszkodzona.
Rosa zmrużyła oczy.
- Czy mogę w związku z tym zaskarżyć pani firmę?
- Nie. Takie są warunki transakcji handlowej.
- Więc dolecę na Sycylię bez czystych rzeczy? - I bez muzyki. Tylko My Death.
- Przewodnik wyraża ubolewanie z powodu komplikacji...
Wyglądasz właśnie, jakbyś ubolewała.
- ... i oczywiście dostarczy pani bagaż.
- Miałam tam obłędnie drogie ciuchy. - Przyciągnęła dłońmi po starej spódniczce swojej siostry, którą nosiła od dwóch lat.
Stewardesa wykrzywiła usta, jej broda zmarszczyła się. Wyglądała jak pestka wiśni.
- Mamy ekspertów, którzy mogą to ustalić. - I niemal z rozkoszą dodała: - Na podstawie tego, co z nich zostało.
Podała Rosie formularz.
- Proszę zadzwonić pod ten numer telefonu. Tam udzielą pani dalszych informacji. W dole formularza może pani podać szczegóły dotyczące zawartości walizki.
- Czy mogę już wejść do samolotu?
- Oczywiście.
 Kiedy kobieta podawała jej kartę pokładową, palce Rosy musnęły jej nadgarstek.
 Na dole, w autobusie, wciśnięta pomiędzy innych pasażerów, otworzyła dłoń. Leżała na niej złota bransoletka. Wsunęła ją stojącej obok Japonce do kieszeni kurtki i włożyła do uszu słuchawki.
                                                   ***
Od trzech kwadransów byli w powietrzu, kiedy mężczyzna siedzący obok niej nacisnął guzik wzywający personel pokładowy. ''Co za niespodzianka'' - pomyślała Rosa, kiedy w przejściu ukazała sie stewardesa z bramki na lotnisku.
- Panienka nie chce podnieść żaluzji na oknie, a ja chciałbym zobaczyć chmury- powiedział.
- A przy okazji nachylić się nade mną i wgapić się w mój dekolt - zauważyła Rosa.
- To śmieszne! - odparł mężczyzna, nie patrząc Rosie w twarz.
Pełne powątpiewania spojrzenie stewardesy prześlizgnęło się po czarnej bluzce dziewczyny.
- Dopiero będzie śmiesznie - powiedziała Rosa uspokajająco - Bez obaw.
- Przecież ja chciałbym zobaczyć tylko chmury - powtórzył mężczyzna.
- Moje miejsce przy oknie, więc i moja żaluzja.
- Co za bzdura. Przecież okno nie należy do pani miejsca.
- A chmury do pana programu rozrywkowego.
Mężczyzna już zamierzał sie najeżyć, ale stewardesa uśmiechnęła się z wdziękiem sklepowego manekina.
- Dwa rzędy z przodu jest wolne miejsce przy oknie. Mogę je panu zaproponować. Za kilka minut przyniosę panu kieliszek szampana. Proszę nam wybaczyć te niedogodności.
Mężczyzna szarpnięciem odpiął swój pas i cicho przeklinając, podążył przejściem między fotelami.
- My, kobiety, musimy trzymać się razem - powiedziała Rosa.
Stewardesa obejrzała się, osunęła na wolne miejsce i ściszyła głos.
- Posłuchaj, dziecko. Znam się na takich jak ty... Oddaj mi moją bransoletkę.
- Jaką bransoletkę?
- Tę, którą mi ukradłaś. Kobieta w ostatnim rzędzie cię zauważyła.
Rosa podniosła się i spojrzała przez ramię.
- Jeśli ta kobieta oskarżyłaby pani córkę o kradzież jakichś bzdetów, uwierzyłaby pani?
- Nawet nie próbuj...
- Więc dlaczego robi to mnie?
Stewardesa rzuciła jej wściekłe spojrzenie, milczała przez chwilę, a potem wstała.
- Powiem o tym kapitanowi. Po wylądowaniu będą na ciebie czekać.
Rosa chciała jej odpowiedzieć, ale głos z przedniego rzędu był szybszy:
- To mało prawdopodobne.
Rosa i stewardesy jednocześnie spojrzały w tym kierunku. Chłopak w wieku Rosy patrzył na nie z powagą zza oparcia.
- Widziałem bransoletkę leżącą przy bramce na lotnisku. Na podłodze, tam, gdzie pani stała.
Rosa uśmiechnęła się do stewardesy.
- Przecież mówiłam.
- Dajcie spokój, przecież to...
- Słowo przeciwko słowu. - potarł sobie grzbiet nosa. - A jeśli chodzi o policję, to wcale nie jest takie łatwe. Kapitan to pani wytłumaczy. Poza tym ten dżentelmen w rzędzie przede mną czeka na szampana.
Stewardesa niczym ryba otwierała i zamykała usta, po czym w jednej chwili zerwała się z fotela i odeszła.
Chłopak jakby w tym momencie zapomniał o jej istnieniu i z ciekawością przyglądał się Rosie. W jego wzroku było wyczekiwanie.
- Dlaczego wtykasz swój pieprzony nos w nie swoje sprawy? - zagadnęła go przyjaźnie.
_____________________________
Jak myślicie kim może być chłopak w samolocie? Kto pomógł Rosie? Odpowiedź znajdziecie w trzecim rozdziale, który pojawi się już niebawem. Miłego czytania!

poniedziałek, 2 czerwca 2014

Rozdział 1.


 Nad Atlantykiem obudziła ją cisza. Przykucnęła na siedzeniu z podciągniętymi pod brodę kolanami, zgięta i wykrzywiona od pięciu godzin ciasnoty. Okna samolotu były zasłonięte, większość pasażerów spała przykryta szarymi kocami.
 Żadnych głosów, żadnych dźwięków. Potrzebowała chwili, by uświadomić sobie, dlaczego.
Jej słuchawki milczały.
Rzut oka na wyświetlacz iPoda - wszystko zniknęło, kilka tygodni muzyki przepadło w jednej chwili.
Pozostał tylko jeden rodzaj, jeden wykonawca, jedna jedyna piosenka. Jedyna, której nigdy nie słyszała i z pewnością nie odtwarzała. Przejrzała jeszcze raz listę.
Inne
Scott Walker
My death
Poza tym - nic. Wszystko zniknęło.
Pustka dobrze pasowała do nowego otwarcia w jej życiu.
Odchyliła się na fotelu, zamknęła oczy i słuchała My death jak niekończącej się płyty, przez trzy kolejne godziny, aż do lądowania.

                                                       ***
Na lotnisku Rosa dowiedziała się, że jej samolot do Londynu wypadł z rozkładu z powodu strajku pilotów. Następny lot miała za pięć i pół godziny. Była skonana, a My death dźwięczała jej w uszach nawet bez słuchawek.
By złapać nowy samolot, musiała zmienić terminal. Stała z bagażem podręcznym w dłoni, niemal przysypiając na ruchomej taśmie, która przesuwała się bez końca. Na zewnątrz  było jeszcze ciemno, szósta rano, a jasno oświetlone wnętrze korytarza odbijało się w wielkich szybach okiennych. Rosa widziała siebie stojącą na taśmie - splątane długie włosy, rozczochrane jak zwykle, ubrana całkowicie na czarno, a cienie pod jej lodowato niebieskimi oczami były ciemne, jak gdyby użyła za dużo czarnego kajalu. A przecież nie umalowała się. Od czasu pewnej nocy przed rokiem powstrzymywała się od robienia makijażu.
 Top bez ramion podkreślał jej figurę lalki. Była za mała i za wiotka na swoje siedemnaście lat. A jednak, kiedy spojrzała na rodzinę stojącą za nią na taśmie, ucieszyła się, że przyszła na świat taka szczupła, bez apetytu i właśnie taka inna, taka trudna.
 Przed nią stała kobieta w ciąży. Rosa usiłowała zachować odstęp, a jednocześnie nie zbliżyć się do grupki za nią. W samolocie, mimo ciasnoty, czekał na nią fotel, wokół którego zbudowała w myślach klatkę. Jej mały świat tuż przy oknie. Tutaj, na ziemi, wszystko było w ruchu, za dużo ludzi, za duży zgiełk, by móc zamknąć się za szczelną barykadą.
 Znów wcisnęła do uszu słuchawki. Zagadkowa piosenka, która pobrzmiewała czarno-białą Europą, starymi filmami z napisami, gangsterami w czarnych garniturach, rozpalonymi promenadami na plażach i przepięknymi Francuzkami w kapeluszach przeciwsłonecznych, które ginęły zaduszone przez zazdrosnych kochanków.
 Piosenka nie musiała nazywać się My death, by przywoływać takie skojarzenia. Było coś we wzburzonej dramaturgii muzyki, w dźwiękach głębokiego, ciemnego, męskiego głosu.
Tęsknota za śmiercią z posmakiem lodowato zimnego martini.
W duszy widziała rozmazane kropelki krwi na pokładzie śródziemnomorskiego jachtu, wsłuchiwała się w melancholijną ciszę, jaka zapadła między kochankami pod słońcem Południa.
 Ruchoma taśma wypluła ją wprost do przepełnionej hali lotów.
                                                   ***
 Inni dla bezpieczeństwa nosili ze sobą paralizatory albo gaz pieprzowy, a Rosa kupiła zszywacz w sklepie z artykułami żelaznymi. Powód był prosty. Uderzenie prądem jest nieprzyjemne, ale nie zostawia śladu. Ona natomiast mogła wbić w ciało napastnika dwie, trzy zszywki. Wtedy ten musiał się zastanowić, czy najpierw stawić jej czoło, czy wyciągnąć ze skóry zszywki. To dość czasu, by dać mu nauczkę. Ostatnim razem złamała sobie paznokieć. Nieprzyjemne.
Zszywacz musiała oddać do luku razem z głównym bagażem. Swoją czarną kurtkę nosiła w lewej dłoni. Zdezelowana torba na ramię zdradzała, gdzie zwykle przechowywany był ciężki przedmiot.
Ten widok niepokoił ją, czegoś jej brakowało. Neurotyczne, powiedziałaby jej siostra Emma.
Rosa postanowiła wypchać czymś torbę. Jej spojrzenie padło na stoisko ze słodyczami.
Sprzedawca opierał się o ścianę i drzemał z na wpół otwartymi oczami. Poza rodziną z ruchomej taśmy, w ciągu ostatniej półgodziny nikt niczego u niego nie kupił.
 Rosa wstała z miejsca i przespacerowała się w jego stronę. Jej włosy były jeszcze dłuższe niż zwykle, zwisały na twarz i zakrywały zewnętrzny kącik oka. Sukienka mini należała kiedyś do Emmy i była dla Rosy za duża, rąbek sięgał jej kolan. Spojrzenie sprzedawcy prześlizgnęło się na jej cienkie nogi w czarnych rajstopach. Kończyły się na butach z metalowymi czubkami, ciasno zasznurowanymi wokół kostki. Nie chciała by spadły, gdyby musiała kopać.
- Dobry wieczór! - powiedział po angielsku z wyraźnie dziwnym akcentem. Na głowie miał czapkę, która wyglądem przypominała papierowy statek, i biało-czerwone ubranie. Nie rozumiała jakim sposobem te żałosne czapeczki miałyby skłonić kogokolwiek do kupna większej ilości czekolady. Ktoś jednak musiał to wcześniej przemyśleć.
- Poproszę ten. - wyszukała batonik, ostatnią sztukę z tego rodzaju.
 Sprzedawca miał miłą twarz, a w jego przyjaznym nastawieniu nie było nachalności. Zgiął się za ladą, by wyłowić spod niej batonik. Wykorzystała ten moment i niepostrzeżenie wcisnęła do kieszeni cztery inne. Następnie zapłaciła za ten, który podał jej sprzedawca, uśmiechnęła się i pospieszyła na swoje miejsce między przepełnionymi rzędami krzesełek.
 Siedziało na nim jedno z grubych dzieci pary turystów i wyzywająco szczerzyło do niej zęby.
Zatęskniła za swoim zszywaczem, nie powiedziała ani słowa i znalazła sobie kawałek wolnej podłogi pod oknem. Położyła się na kurtce z podkurczonymi kolanami, poprawiła sukienkę, pod głowę podłożyła czarną torbę i zamknęła oczy.
__________________________________
Mamy pierwszy rozdział. Jakie wrażenia? Podoba wam się główna bohaterka? Czekam na pierwsze komentarze.