poniedziałek, 14 lipca 2014

Rozdział 3.

Wyglądał dobrze, bez dwóch zdań.
Rachunek prawdopodobieństwa podpowiadał coś przeciwnego - jeśli ktoś przychodzi komuś z pomocą, nigdy nie wygląda dobrze. Typ norweskiej gwiazdy pop wykluczony. Trudno nawet o pokrytym trądzikiem rozgrywającego ze szkolnej drużyny futbolowej. Po prostu jakiś facet z przetłuszczonymi włosami i fatalnym zapachem ust.
A ten był inny.
Rosa lustrowała go wzrokiem przez dwie, trzy sekundy, a potem wstała.
- Moment.
Ruszyła w stronę ostatniego rzędu. Kobieta z diamentowymi kolczykami spojrzała nad nią znad kolorowej prasy.
- Jakiś samolot roztrzaska się przy lądowaniu - powiedziała Rosa cukierkowo słodkim głosem - szanse, że pasażerowie z tylnej części samolotu spłoną żywcem, wynoszą dziewięćdziesiąt dwa do ośmiu.
- Nie wiem, co pani...
- My, siedzący z przodu, prawdopodobnie przeżyjemy. Przede wszystkim ci źli. Życie jest niesprawiedliwe, a śmierć to prawdziwa dziwka. Mimo to życzę pani miłego lotu.
 Zanim kobieta była wstanie cokolwiek odpowiedzieć, Rosa ruszyła z powrotem na swoje miejsce.
Chłopak oparł podbródek na dłoniach i obserwował ją, kiedy siadała.
- Co jej powiedziałaś?
- Że wkrótce lądujemy.
Jego oczy były nieprawdopodobnie niebieskie. Gdyby o tym wspomniał, zignorowałaby go. Tak jakby wcale go tam nie było. To o wiele zbyt nudne.
- Przykro mi z powodu twojej walizki - powiedział ale w jego głosie nie brzmiało głębokie współczucie. - Wszystko słyszałem, stałem za tobą w kolejce.
- To ty ją zniszczyłeś?
- Nic mi o tym nie wiadomo.
- Więc nie musisz mi z tego powodu współczuć.
Nie dał jej wyboru - musiała go ocenić. Nikt jak dotąd nie wynalazł żaluzji pomiędzy rzędami samolotowych foteli. A on nie sprawiał wrażenia, jakby chciał się odwrócić i usiąść.
 Przypomniała sobie teraz, że widziała go już na lotnisku w Nowym Jorku. Może wakacje krewnych? Albo powrót z semestru za granicą? W końcu nie był dużo starszy od niej, nie mógł jeszcze studiować. A może było na odwrót chodził do college'u w Stanach i odwiedzał swoją rodzinę w Londynie?
 Jego twarz wydawała jej się znajoma, chociaż nie mogła ustalić, czy widziała ją już wcześniej, przed wyjazdem. Wąski, prosty nos, grube, brązowe brwi. Ślad cynizmu w oczach i kąciku ust. Jego cera miała lekko złotawy odcień, zupełnie inny niż Rosy. Ona nigdy się nie opalała.
Irlandzko-amerykańską karnację odziedziczyła po matce. Miała wielką nadzieję, że nic więcej.
 Jego ciemnobrązowe włosy wyglądały, jakby właśnie przygładził je dłońmi. Niesforne kosmyki okalały twarz, która teraz - kiedy w myślach cofnęła się o krok - nabrała nieco arystokratycznego wyrazu. Nie żeby znała arystokrację z innych źródeł niż z telewizji. Jednak słowo samo się z nim kojarzyło. Jeszcze odrobina symetrii, szczypta harmonii i perfekcji, a byłby niemal zbyt piękny, nawet gdyby jego rysy miały się zmienić w nadchodzących dwóch, trzech latach, stać się trochę surowsze, twardsze.
 - Przeszkadzam w lekturze? - Wskazał na zwiniętą gazetę, wciśniętą między oparcie a ścianę samolotu.
 Nawet nie znała jej tytułu. Po prostu przy wejściu na pokład wzięła jedno ze stosu czasopism, tylko dlatego, że tam leżało. Zwyczajny odruch.
- Nie - powiedziała, ale wyciągnęła gazetę i położyła sobie na kolanach.
- Ciekawa?
Rozbawiony połysk w jego spojrzeniu kazał jej podążyć za jego wzrokiem na okładkę magazynu. Poradnik dla mężczyzn. Dziewięć sposobów jak uczynić ją szczęśliwą - brzmiał tytuł głównego artykułu, widniejący pod zdjęciem pary przypominającej woskowe figury. I małym drukiem: Ona nigdy nie będzie miała dość.
 Rosa spojrzała na niego.
- Piszę dla nich artykuły. Wskazówki i refleksje z własnego doświadczenia. Ktoś to przecież musi robić.
- Mam cię zostawić w spokoju, tak?
- Powiedziałabym raczej: pilnuj swojej piaskownicy.
Jego spojrzenie zgasło. Odwrócił się i chciał usiąść.
- Hej - powiedziała.
Obejrzał się przez ramię.
- Dlaczego lecisz do Londynu?
- Sprawy rodzinne.
  I zniknął z jej pola widzenia. Słyszała, jak poprawia się w fotelu. Jego oparcie wybrowało lekko pod jej kolanem i powodowało delikatne łaskotanie w nogach. Dostała gęsiej skórki.
Otworzyła gazetę i zaczęła studiować dziesięć trików.
Nie poczuła się szczęśliwa.

2 komentarze:

  1. Zostałaś nominowana do Liebster Award.
    Więcej informacji u mnie na blogu! ♥♥
    http://half-a-heart-fanfiction.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń