Kiedy się obudziła, było już jasno, a czekolada pod nią stopiła się. Wyrzuciła wszystkie batoniki - ten, za który zapłaciła i cztery skradzione. Chłopiec na jej krzesełku patrzył, nie pojmując, jak to możliwe, że słodycze znikają w koszu na śmieci. Sprzedawca mrugnął do niej, kiedy mijała jego stoisko.
- Fajna czapka - powiedziała.
W czasie kontroli przy bramce zwróciła się do niej stewardesa.
- Rosa Black? - Kobieta miała mocny makijaż i była w typie tych stewardes, które w sytuacji awaryjnego lądowania pierwsze udają się w bezpieczne miejsce, by spryskać się dezodorantem.
Rosa skinęła głową.
- Właśnie to jest tam napisane, prawda?
Stewardesa spojrzała na bilet, postukała w klawiaturę komputera i popatrzyła na Rosę, marszcząc czoło.
- To nie ja- powiedziała Rosa.
Zmarszczki na czole kobiety pogłębiły się.
- Granaty w mojej walizce. Ktoś musiał mi je podrzucić.
- To nie jest śmieszne.
Rosa obojętnie wzruszyła ramionami.
- Wywoływaliśmy panią przez głośniki.
- Spałam.
Stewardesa sprawiała wrażenie, jakby się zastanawiała, czy Rosa nie jest pod wpływem narkotyków. Za nią w kolejce ryczało dziecko. Ktoś mamrotał coś z niecierpliwością. Druga stewardesa przepuściła pozostałych pasażerów obok Rosy. Wszyscy gapili się na nią, jakby przyłapano ją na próbie porwania samolotu.
- Więc? - zapytała Rosa.
- Pani walizka...
- Przecież powiedziałam.
- ... została przypadkowo uszkodzona podczas transportu. Poważnie uszkodzona.
Rosa zmrużyła oczy.
- Czy mogę w związku z tym zaskarżyć pani firmę?
- Nie. Takie są warunki transakcji handlowej.
- Więc dolecę na Sycylię bez czystych rzeczy? - I bez muzyki. Tylko My Death.
- Przewodnik wyraża ubolewanie z powodu komplikacji...
Wyglądasz właśnie, jakbyś ubolewała.
- ... i oczywiście dostarczy pani bagaż.
- Miałam tam obłędnie drogie ciuchy. - Przyciągnęła dłońmi po starej spódniczce swojej siostry, którą nosiła od dwóch lat.
Stewardesa wykrzywiła usta, jej broda zmarszczyła się. Wyglądała jak pestka wiśni.
- Mamy ekspertów, którzy mogą to ustalić. - I niemal z rozkoszą dodała: - Na podstawie tego, co z nich zostało.
Podała Rosie formularz.
- Proszę zadzwonić pod ten numer telefonu. Tam udzielą pani dalszych informacji. W dole formularza może pani podać szczegóły dotyczące zawartości walizki.
- Czy mogę już wejść do samolotu?
- Oczywiście.
Kiedy kobieta podawała jej kartę pokładową, palce Rosy musnęły jej nadgarstek.
Na dole, w autobusie, wciśnięta pomiędzy innych pasażerów, otworzyła dłoń. Leżała na niej złota bransoletka. Wsunęła ją stojącej obok Japonce do kieszeni kurtki i włożyła do uszu słuchawki.
***
Od trzech kwadransów byli w powietrzu, kiedy mężczyzna siedzący obok niej nacisnął guzik wzywający personel pokładowy. ''Co za niespodzianka'' - pomyślała Rosa, kiedy w przejściu ukazała sie stewardesa z bramki na lotnisku.
- Panienka nie chce podnieść żaluzji na oknie, a ja chciałbym zobaczyć chmury- powiedział.
- A przy okazji nachylić się nade mną i wgapić się w mój dekolt - zauważyła Rosa.
- To śmieszne! - odparł mężczyzna, nie patrząc Rosie w twarz.
Pełne powątpiewania spojrzenie stewardesy prześlizgnęło się po czarnej bluzce dziewczyny.
- Dopiero będzie śmiesznie - powiedziała Rosa uspokajająco - Bez obaw.
- Przecież ja chciałbym zobaczyć tylko chmury - powtórzył mężczyzna.
- Moje miejsce przy oknie, więc i moja żaluzja.
- Co za bzdura. Przecież okno nie należy do pani miejsca.
- A chmury do pana programu rozrywkowego.
Mężczyzna już zamierzał sie najeżyć, ale stewardesa uśmiechnęła się z wdziękiem sklepowego manekina.
- Dwa rzędy z przodu jest wolne miejsce przy oknie. Mogę je panu zaproponować. Za kilka minut przyniosę panu kieliszek szampana. Proszę nam wybaczyć te niedogodności.
Mężczyzna szarpnięciem odpiął swój pas i cicho przeklinając, podążył przejściem między fotelami.
- My, kobiety, musimy trzymać się razem - powiedziała Rosa.
Stewardesa obejrzała się, osunęła na wolne miejsce i ściszyła głos.
- Posłuchaj, dziecko. Znam się na takich jak ty... Oddaj mi moją bransoletkę.
- Jaką bransoletkę?
- Tę, którą mi ukradłaś. Kobieta w ostatnim rzędzie cię zauważyła.
Rosa podniosła się i spojrzała przez ramię.
- Jeśli ta kobieta oskarżyłaby pani córkę o kradzież jakichś bzdetów, uwierzyłaby pani?
- Nawet nie próbuj...
- Więc dlaczego robi to mnie?
Stewardesa rzuciła jej wściekłe spojrzenie, milczała przez chwilę, a potem wstała.
- Powiem o tym kapitanowi. Po wylądowaniu będą na ciebie czekać.
Rosa chciała jej odpowiedzieć, ale głos z przedniego rzędu był szybszy:
- To mało prawdopodobne.
Rosa i stewardesy jednocześnie spojrzały w tym kierunku. Chłopak w wieku Rosy patrzył na nie z powagą zza oparcia.
- Widziałem bransoletkę leżącą przy bramce na lotnisku. Na podłodze, tam, gdzie pani stała.
Rosa uśmiechnęła się do stewardesy.
- Przecież mówiłam.
- Dajcie spokój, przecież to...
- Słowo przeciwko słowu. - potarł sobie grzbiet nosa. - A jeśli chodzi o policję, to wcale nie jest takie łatwe. Kapitan to pani wytłumaczy. Poza tym ten dżentelmen w rzędzie przede mną czeka na szampana.
Stewardesa niczym ryba otwierała i zamykała usta, po czym w jednej chwili zerwała się z fotela i odeszła.
Chłopak jakby w tym momencie zapomniał o jej istnieniu i z ciekawością przyglądał się Rosie. W jego wzroku było wyczekiwanie.
- Dlaczego wtykasz swój pieprzony nos w nie swoje sprawy? - zagadnęła go przyjaźnie.
_____________________________
Jak myślicie kim może być chłopak w samolocie? Kto pomógł Rosie? Odpowiedź znajdziecie w trzecim rozdziale, który pojawi się już niebawem. Miłego czytania!
Jak myślicie kim może być chłopak w samolocie? Kto pomógł Rosie? Odpowiedź znajdziecie w trzecim rozdziale, który pojawi się już niebawem. Miłego czytania!
To było świetne.... Już nie mogę doczekać się następnego rozdziału. Rosa ma bardzo fajny charakter który bardzo mi się podoba. Na pewno będę czytała Twojego bloga i starała się komentować każdy rozdział.
OdpowiedzUsuńPrzepraszam za spam.
OdpowiedzUsuńJeśli miała byś czas zajrzyj na mojego bloga też o Louisie http://half-a-heart-fanfiction.blogspot.com/