poniedziałek, 2 czerwca 2014
Rozdział 1.
Nad Atlantykiem obudziła ją cisza. Przykucnęła na siedzeniu z podciągniętymi pod brodę kolanami, zgięta i wykrzywiona od pięciu godzin ciasnoty. Okna samolotu były zasłonięte, większość pasażerów spała przykryta szarymi kocami.
Żadnych głosów, żadnych dźwięków. Potrzebowała chwili, by uświadomić sobie, dlaczego.
Jej słuchawki milczały.
Rzut oka na wyświetlacz iPoda - wszystko zniknęło, kilka tygodni muzyki przepadło w jednej chwili.
Pozostał tylko jeden rodzaj, jeden wykonawca, jedna jedyna piosenka. Jedyna, której nigdy nie słyszała i z pewnością nie odtwarzała. Przejrzała jeszcze raz listę.
Inne
Scott Walker
My death
Poza tym - nic. Wszystko zniknęło.
Pustka dobrze pasowała do nowego otwarcia w jej życiu.
Odchyliła się na fotelu, zamknęła oczy i słuchała My death jak niekończącej się płyty, przez trzy kolejne godziny, aż do lądowania.
***
Na lotnisku Rosa dowiedziała się, że jej samolot do Londynu wypadł z rozkładu z powodu strajku pilotów. Następny lot miała za pięć i pół godziny. Była skonana, a My death dźwięczała jej w uszach nawet bez słuchawek.
By złapać nowy samolot, musiała zmienić terminal. Stała z bagażem podręcznym w dłoni, niemal przysypiając na ruchomej taśmie, która przesuwała się bez końca. Na zewnątrz było jeszcze ciemno, szósta rano, a jasno oświetlone wnętrze korytarza odbijało się w wielkich szybach okiennych. Rosa widziała siebie stojącą na taśmie - splątane długie włosy, rozczochrane jak zwykle, ubrana całkowicie na czarno, a cienie pod jej lodowato niebieskimi oczami były ciemne, jak gdyby użyła za dużo czarnego kajalu. A przecież nie umalowała się. Od czasu pewnej nocy przed rokiem powstrzymywała się od robienia makijażu.
Top bez ramion podkreślał jej figurę lalki. Była za mała i za wiotka na swoje siedemnaście lat. A jednak, kiedy spojrzała na rodzinę stojącą za nią na taśmie, ucieszyła się, że przyszła na świat taka szczupła, bez apetytu i właśnie taka inna, taka trudna.
Przed nią stała kobieta w ciąży. Rosa usiłowała zachować odstęp, a jednocześnie nie zbliżyć się do grupki za nią. W samolocie, mimo ciasnoty, czekał na nią fotel, wokół którego zbudowała w myślach klatkę. Jej mały świat tuż przy oknie. Tutaj, na ziemi, wszystko było w ruchu, za dużo ludzi, za duży zgiełk, by móc zamknąć się za szczelną barykadą.
Znów wcisnęła do uszu słuchawki. Zagadkowa piosenka, która pobrzmiewała czarno-białą Europą, starymi filmami z napisami, gangsterami w czarnych garniturach, rozpalonymi promenadami na plażach i przepięknymi Francuzkami w kapeluszach przeciwsłonecznych, które ginęły zaduszone przez zazdrosnych kochanków.
Piosenka nie musiała nazywać się My death, by przywoływać takie skojarzenia. Było coś we wzburzonej dramaturgii muzyki, w dźwiękach głębokiego, ciemnego, męskiego głosu.
Tęsknota za śmiercią z posmakiem lodowato zimnego martini.
W duszy widziała rozmazane kropelki krwi na pokładzie śródziemnomorskiego jachtu, wsłuchiwała się w melancholijną ciszę, jaka zapadła między kochankami pod słońcem Południa.
Ruchoma taśma wypluła ją wprost do przepełnionej hali lotów.
***
Inni dla bezpieczeństwa nosili ze sobą paralizatory albo gaz pieprzowy, a Rosa kupiła zszywacz w sklepie z artykułami żelaznymi. Powód był prosty. Uderzenie prądem jest nieprzyjemne, ale nie zostawia śladu. Ona natomiast mogła wbić w ciało napastnika dwie, trzy zszywki. Wtedy ten musiał się zastanowić, czy najpierw stawić jej czoło, czy wyciągnąć ze skóry zszywki. To dość czasu, by dać mu nauczkę. Ostatnim razem złamała sobie paznokieć. Nieprzyjemne.
Zszywacz musiała oddać do luku razem z głównym bagażem. Swoją czarną kurtkę nosiła w lewej dłoni. Zdezelowana torba na ramię zdradzała, gdzie zwykle przechowywany był ciężki przedmiot.
Ten widok niepokoił ją, czegoś jej brakowało. Neurotyczne, powiedziałaby jej siostra Emma.
Rosa postanowiła wypchać czymś torbę. Jej spojrzenie padło na stoisko ze słodyczami.
Sprzedawca opierał się o ścianę i drzemał z na wpół otwartymi oczami. Poza rodziną z ruchomej taśmy, w ciągu ostatniej półgodziny nikt niczego u niego nie kupił.
Rosa wstała z miejsca i przespacerowała się w jego stronę. Jej włosy były jeszcze dłuższe niż zwykle, zwisały na twarz i zakrywały zewnętrzny kącik oka. Sukienka mini należała kiedyś do Emmy i była dla Rosy za duża, rąbek sięgał jej kolan. Spojrzenie sprzedawcy prześlizgnęło się na jej cienkie nogi w czarnych rajstopach. Kończyły się na butach z metalowymi czubkami, ciasno zasznurowanymi wokół kostki. Nie chciała by spadły, gdyby musiała kopać.
- Dobry wieczór! - powiedział po angielsku z wyraźnie dziwnym akcentem. Na głowie miał czapkę, która wyglądem przypominała papierowy statek, i biało-czerwone ubranie. Nie rozumiała jakim sposobem te żałosne czapeczki miałyby skłonić kogokolwiek do kupna większej ilości czekolady. Ktoś jednak musiał to wcześniej przemyśleć.
- Poproszę ten. - wyszukała batonik, ostatnią sztukę z tego rodzaju.
Sprzedawca miał miłą twarz, a w jego przyjaznym nastawieniu nie było nachalności. Zgiął się za ladą, by wyłowić spod niej batonik. Wykorzystała ten moment i niepostrzeżenie wcisnęła do kieszeni cztery inne. Następnie zapłaciła za ten, który podał jej sprzedawca, uśmiechnęła się i pospieszyła na swoje miejsce między przepełnionymi rzędami krzesełek.
Siedziało na nim jedno z grubych dzieci pary turystów i wyzywająco szczerzyło do niej zęby.
Zatęskniła za swoim zszywaczem, nie powiedziała ani słowa i znalazła sobie kawałek wolnej podłogi pod oknem. Położyła się na kurtce z podkurczonymi kolanami, poprawiła sukienkę, pod głowę podłożyła czarną torbę i zamknęła oczy.
__________________________________
Mamy pierwszy rozdział. Jakie wrażenia? Podoba wam się główna bohaterka? Czekam na pierwsze komentarze.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
To jest świetne <3 Masz talent. Główna bohaterka jest zarąbista przypadła mi do gustu :D
OdpowiedzUsuń