poniedziałek, 15 września 2014

Rozdział 4.

Podczas lądowania w Londynie przez szparę pomiędzy siedzeniami podpatrywała, jak na grzbiecie jego dłoni wybijają żyły i ścięgna. Palce chłopaka mocno zaciskały się na podłokietniku. Miał wąskie, opalone dłonie z wypielęgnowanymi paznokciami.
Z drugiej strony jego siedzenia, spod ściany samolotu wyglądał rąbek skórzanej kurtki.
Rosa musiała się wysilć, by zajrzeć do wnętrza bocznej kieszeni.
Kilka chwil później trzymała w dłoniach jego paszport.  Louis Tomlinson. Urodzony dwudziestego czwartego grudnia w Doncaster. O rok starszy od niej. Dziwny adres, brak nazwy ulicy i numeru domu. Nie znała nazwy miejscowości, ale to nic nie znaczyło.
Louis Tomlinson.
Zirytowała się, że tak bezceremonialnie ją spławił. Sprawy rodzinne. Ona też je miała, i to całkiem skomplikowane.
Zamiast włożyć mu paszport ponownie do kieszeni, rzuciła go niedbale na puste siedzenie, kiedy wysiadała z samolotu. Personel pokładowy zdecyduje, czy mu go oddać. To nie jej problem.
Skojarzenia stewardesy paliły Rosę w plecy, kiedy wychodziła z samolotu. Nie obejrzała się.
W myślach zadała sobie pytanie, czy Emma choć raz w życiu będzie punktualna.
                                                 ***
Drzwi ze szkła rozsunęły się i odsłoniły widok na oczekujących. Za taśmą stały całe pokolenia rodzin, włącznie z pomarszczonymi babciami w czarnych strojach. "Ja za osiemdziesiąt lat" - pomyślała ponuro Rosa. Małe, drące gardła bachory z balonami. Wylaszczone młode kobiety, czekające na swoich mężów i kochanków. Rodzice, którzy nie mogli się doczekać corocznej wizyty swoich dorosłych dzieci. Ubrani w garnitury ludzie w okularach przeciwsłonecznych z nazwiskami wypisanymi odręcznie na kawałkach kartonu.
Nigdzie nie było Emmy.
Rosa weszła pierwsza do hali przylotów. Zapytała raz jeszcze o to, co tamci zrobili z jej walizką. Zauważyła, że zgubiła karteczkę z numerem serwisu. Szkoda, bo nudząc się podczas lotu, stworzyła całkiem finezyjną liste ubrań.
Na zewnątrz poczuła gorąco, choć był początek września. Teren w pobliżu wyjścia był osłonięty betonowym dachem, na skraju chodnika zaparkowały taksówki. Po drugiej stonie ulicy znajdował się niski parking piętrowy.
Także tutaj ani śladu Emmy.
Jej siostra była sześć lat starsza od niej, miesiąc temu skończyła dwadzieścia trzy lata.
Przed dwoma laty przyleciała tutaj ze Stanów. Emma miała dziesięć lat, kiedy zmarł ich ojciec Davide, a matka, wywiozła je do USA.  W przeciwieństwie do Rosy, Emma zachowała wiele wspomnień. Pamiętała starą posiadłość rodzinną, pamiętała ciotkę Florindę, siostrę ojca i obecną głowę rodziny.
Dla Rosy ciotka była tylko niewyraźną plamą w pamięci, jeszcze mniej realną niż ojciec, a i z nim wiązała wyłącznie odczucia, żadnych konkretnych obrazów.
Obok niej przetaczały się strumienie ludzi wychodzących z lotniska i wchodzących tam. Trzymana obiema rękami torba zwisała na wysokości kolan. Szukała w sobie poczucia, że wróciła do domu.
Nic.
Obcość nie była dla niej niczym nowym, dobrze się na niej znała. Dziwiła się tylko, że zupełnie nic nie czuje.
Po lewek stronie, za rzędem taksówek zaparkował jeep, w którym nudziło się kilku chłopakom.  Jeden z młodych mężczyzn zauważył ją, jak stoi samotnie w słońcu, i szturchnął innego. Obaj wyszczerzyli zęby.
- Bez obaw - znany głos odezwał się za jej plecami.
Louis Tomlinson stanął obok niej na chodniku przed halą lotniska, trzymając rączkę czarnej walizki na kółkach. Najwyraźniej odzyskał swój paszport, w przeciwnym razie nie przeszedłby tak szybko przez kontrolę przylotów.
- Louis - powiedział i wyciągnął w jej stronę rękę.
Jego palce nie były już tak pokurczone jak przy lądowaniu.
Giętkie i silne.
- Rosa.
- Ktoś cię odbiera?
- Moja siostra jeśli nie zapomniała.
- Możemy cię zabrać.
- My?
Wskazał na czarną limuzynę, która w tym samym momencie zatrzymała się przed wejściem na lotnisko. Rosa zdążyła jeszcze zauważyć, jak pod podwoziem samochodu znika wymalowany na asfalcie znak zakazu parkowania. Nikt nie zwrócił na to uwagi. Mężczyźni w jeepie żuli gumę i rzucali ciekawskie spojrzenia na lśniącą karoserię. Najpierw samochody, potem dziewczynki. Bardzo jej się to podobało.
- No i? - zapytał Louis.
- Emma powinna być tutaj w każdej chwili.
Cofnęła się o krok, bo bliskość budziła jej niepokój. Dziwnym trafem on w tym samym momencie wykonał podobny ruch, więc powstała między nimi odległość prawie dwóch metrów.
Drzwi limuzyny otworzyły się. Wszystkie szyby samochodu były lustrzane. Kierowca, który z niego wysiadł, wyglądał zadziwiająco młodo. Czarne włosy w nieładzie, nie mógł mieć osiemnaście lat. Czarna koszula puszczona luźno nad paskiem spodni. Czarne dżinsy. Brązowe oczy, które rzuciły spojrzenie w ich stronę i w jednej chwili zwróciły się gdzie indziej.
Podszedł, uścisnął dłoń Louisa i chciał chwycić jego walizkę.
- Adam - powiedział Louis. - To Rosa Black... Roso, to Adam.
Na dźwięk swojego imienia chłopak uniósł brew, wyciągnął rękę w nerwowym geście i natychmiast ją cofnął, kiedy od razu jej nie chwyciła.
- Cześć - powiedział zwięźle i włożył walizkę Louisa do bagażnika samochodu.
Zdziwiona lustrowała go badawczym spojrzeniem, choć nie uznała go za niesympatycznego. Potem jednak, jej uwagę na nowo przykuł Louis.
- Nie miej mu tego za złe - powiedział.
- Nie ma sprawy.
- Wysadzimy cię przed domem twojej ciotki, jeśli chcesz.
Stanęła w miejscu, wyciągnęła szyję i rozejrzała się, daremnie poszukując Emmę.
________________
Jak podoba się kolejny rozdział? Czy Rosa pojedzie z Louisem?
~ Alex

1 komentarz: